In sommige gevalle bewe verskillende spiergroepe en stuiptrekkings kan uiteindelik verskyn en die dood kan deur asemhalingsverlamming intree. Oor die algemeen sien ons egter dat die stadium van opgewondenheid oorgaan in 'n toestand van neerslagtigheid en slaap en uiteindelik bewusteloosheid. Die pols en asemhaling is stadig, swak en onreëlmatig en die dood tree in deur asemhalingsverlamming. As atropien langdurig in klein dosisse ingeneem word, kan galbulte, blasies, bloedings en 'n skarlakenkoorsagtige uitslag op die vel voorkom.

Pasiënte wat nie dodelik vergiftig is nie, kan tot 'n paar weke of maande nie heeltemal herstel nie en aan algemene swakheid, verwyding van die oogappels (belemmerde sig), dors, belemmering van die geheue en versteuring van die ewewig (moeilik loop) ly.

Kliniese tekens by diere:
Diere is in vergelyking met die mens, minder vatbaar vir vergiftiging.
Konyne het ensieme wat in die lewer vervaardig word wat die gifstowwe van stinkblaar vernietig.
Siektetekens is baie dieselfde soos in mense gesien en hierbo genoem word, behalwe vir die geestesstoornisse. Volstruiskuikens was alreeds baie die slagoffers van stinkblaarsaadvergiftiging. Hulle waggel en vertoon veral krampe van die nek.
Behandeling:
'n Geneesheer moet so gou moontlik behandeling toepas waar menslike vergiftiging voorkom.
Asetielkolien inhibeermiddels moet so gou doenlik aan diere gegee word. Bespreek dit met jou veearts.

Voorbehoeding:

Bronne:
Kellerman, T S, Coetzer, J A W, Naude, T W en Botha, C.J. 2005. Plant poisonings and mycotoxicosis of livestock in Southern Africa. Oxford University Press, Southern Africa. ISBN 978 0 19 57613 4
Steyn, D G 1949 Vergiftiging van mens en dier. J L van Schaik Bpk, Pretoria.

3 Junie 2008