Cupin

Daardie storie van hoe die kameel sy skof gekry het, is bietjie te lank om hier te vertel. Hoe die Zeboefamilie van beeste, aan hulle skowwe gekom het, weet ek ongelukkig nie. Dat sommige van hulle, indrukwekkende skowwe het, is seker. Van die ou bulle se skowwe, hang sommer so eenkant toe. Een van die verklarende woordeboeke beskryf dit as ´n ronde massa of bult, soos die vlesige struktuur op die rug van ´n kameel of sommige beeste.

Vandag, vir daardie tradisionele Sondagmaal, het ons ´n skof in die oond gehad en gewonder hoeveel mense het al skof geeet? Gaarmaak metode dieselfde as vir ´n skaapboud of beesbraad, die goeie Afrikaans is seker “roast”. Sout en peper en ander kruie na smaak en uie vir die lekker sous. Sous vir die rys en gebakte aartappels. ja, ek weet te veel stysel! Of later daardie sous vir sous op brood.

´n Baie onderskatte, smaaklike stuk vleis. Geen bene nie en net daardie effense weefsel wat maak dat dit nie droog is nie. Die weefsel maak dat dit dalk ietwat langer as ´n boud gekook moet word om dit goed sag te kry.

Die volop van die Zeboetipes, Nelore, Brahman en Tabapua, maak dat skowwe gereeld beskikbaar is. Gaaf om ook te braai, heel, en dan word hy so afgeskil, soos die gebruik hier. Warm van die vuur, in die bord. Geen vleis eers in ´n skottel nie. Meer werk vir die “asadero” (braaier), maar die moeite werd vir die eter. Goed gaar aan die buitekant en meer sappig en rouer na binne, soos beesvleis geeet behoort te word. Koud, dun snye gesny, met daardie mosterdsousie, amper nog beter.

Eet, en veral die gebruik van vleis, bly ´n wenner. Lekker! O, ja cupin, is die Spaans vir skof.

Hasta la proxima