Ore

Ore is weg. Nie, dat ons haar nie kan kry nie. Sy het groener weivelde gaan soek. Vir 2 dae het sy eenkant geloop. Nek so effe skeef. Eenkant. As ek roep, het sy my eenvoudig geignoreer, haar nie aan my gesteur nie. Vreemd? Haar die standaard antibiotika gegee. Die volgende oggend het sy styf en opgeblaas daar gelê. Oë glaserig. My ou lieflings koei, dood.

Van haar kleinkalfie dae af was sy anders. Ma, ´n Nelore, wat maar beduiweld kan wees, pa Brahman, mak. Nooit nodig gehad om haar nader te lok nie. Net aangestap gekom met daardie klappende ore en kom snuif aan my, nuuskierig. Na die eerste krap agter die ore, was sy verslaaf aan mense. Soms lastig. As volwasse koei, soms intimiderend vir vreemdes wat saam met my tussen die beeste was. Het die vrees in hul oë gesien as sy skielik haar nat snoet teen hul rug kom druk. Vir die plaaslike inwoners is dit vreemd dat mens so met jou beeste omgaan. Brutaal, met ´n perd, moet hulle kraal toe forseer word en ook so in die drukgang in.

Ore kon net nie praat nie, maar verstaan wel.”Kom Ore!” sy het haar kop opgelig en aangestap gekom. “Kraal toe” en sy het die leiding geneem. ´n Regte leier, matriarg. Vir ´n beesboer, die heel belangrikste, vrugbaar. Kloklslag elke jaar haar kalf, goed geaard soos sy. Tussen kalf periode van minder as 365 dae. Mooi kalwers. Die band tussen ons is verstewig met haar eerste kalf, op my verjaarsdag gebore.

Ore, jy het my gelukkig die dilemma gespaar. Ek het lankal geloop en wonder, wat van die dag as jy moet weg, slagter toe? Sou jou mos nooit in daardie beeswa kon laai nie. Dankie my ou koei.

Hasta la proxima