De Jager is voorsitter van Agri SA se Afrikakomitee. Hy sê sedert die eerste suksesse van die groep boere wat hulle reeds in dié land gaan vestig het, bekend geword het, het honderde boere Kongo Agri en die regering van Kongo Brazzaville al gekontak.

Volgens De Jager moedig die Kongolese regering boere aan om deur middel van Kongo Agri met hom te skakel aangesien die organisasie vir dié doel gekontrakteer is.

Ná die sukses wat dié boere gehad het om hul eerste mielies in die grond te kry, het die Kongolese regering aangedui dat hy van plan is om nog sowat 45 000 ha se grond moontlik aan Suid-Afrikaanse boere beskikbaar te stel. De Jager sê dié grond sluit sowat 15 000 ha veegrond in. Sowat 80 000 ha grond is aanvanklik aan Kongo Agri gekontrakteer.

Beïndruk
De Jager sê ’n groep van 39 boere maak tans deel uit van Kongo Agri en die vordering wat hulle gemaak het, het die Kongolese regering ongelooflik beïndruk. Altesame 13 van dié boere het hulle op die Kongolese plaas gaan vestig. Nóg 13 het hul boerderye daarheen uitgebrei en pendel tussen die twee lande, terwyl 13 lede sake vanuit Suid-Afrika help bedryf.

Die Kongolese Regering het in 1999 sowat 20 000 ha grond aan Amerikaanse boere gegee om vir dieselfde doel aan te wend. De Jager sê dié groep boere, wat 45 trekkers tot hul beskikking het, het in die afgelope 13 jaar sowat 300 ha van dié grond skoongemaak en ontbos.

Die eerste Suid-Afrikaanse boere het verlede jaar op 16 Desember in die Kongo aangekom en die eerste diesel was op 3 Januarie vanjaar beskikbaar. Sedertdien het dié groep reeds 1 200 ha ontbos, skoongemaak en ’n deel daarvan met mielies beplant. “Dit is ongelooflik wat die ouens al daar reggekry het, en dít met vier trekkers,” vertel De Jager. Die boere werk 24 uur per dag in skofte om die grond skoon te maak.

Plaaslike gemeenskap
De Jager sê die plaaslike inwoners dra die boere op die hande. Hy sê kort ná die eerste watertenk gebou is en dié tenk begin oorloop het, het die plaaslike mense in lang rye met bekers by die boere opgedaag. “Die manne het toe besluit om saam te span en hulle het ’n 800m lange pyp na die informele nedersetting aangelê sodat die mense water kan hê.”

Nóg ’n vorm van hulp was om ’n kragpunt daar te stel vir die inwoners om hul selfone se batterye te kon laai. Voorheen het seuns van tussen 14 en 15 jaar oud elke dag met sakke vol selfone 27 kilometer ver na die naaste dorp, Makabana, gehardloop om te vra of hulle selfone by winkels en dies meer daar kon laai.