Biobrandstof ’n komplekse saak

Raswant tydens sy verduideliking. Foto: ALANI JANEKE

Besluite rondom biobrandstof, of dit geproduseer moet word en of die produksie daarvan tot voordeel van die wêreld sal wees, hoort nie meer in die hande van regerings nie, reken ’n wetenskaplike van Duitsland.

“Hierdie wêreld (van biobrandstof) is nie meer ’n kindertuinding nie, dit is kompleks. En dis tyd dat dit nie meer net in die hande van regerings is om besluite te maak nie,” aldus mnr. Uwe Fritsche, wetenskaplike by die Oeko-instituut in Darmstadt, tydens ’n debat oor voedselsekerheid en biobrandstof by vanjaar se Global Media Forum in Bonn, Duitsland.
 
Fristche was een van vyf kenners wat aan ’n paneelbespreking oor die stryd tussen biobrandstof en voedselsekerheid deelgeneem het. Volgens Fritsche gaan die wêreld se kragverbruik oor die volgende tien jaar verdriedubbel, en hy voorsien dat die gebruik van biobrandstof derhalwe teen 2050 tien maal meer gaan wees as tans.
 
Dr. Klemens van de Sand, ’n raadslid van Germanwatch, sê ten spyte van die teenstrydighede tussen die produksie vir voedsel en die produksie vir energie, is dit duidelik dat die produksie van biobrandstof die aandag van groot ekonomieë geniet, met die Europese Unie en Amerika wat oor die volgende tien jaar sowat $20 miljard vir navorsing en produksie beskikbaar gestel het.

Lees hier wat dr. Pieter Mulder dink van 'n moontlike biobrandstofbedryf in Suid-Afrika.
 
Langtermyn- en korttermyn-gevolge
Fritsche sê navorsing dui aan dat die produksie van biobrandstof op kort termyn probleme vir sommige ekonomieë en bevolkingsgroepe kan veroorsaak, maar op lang termyn sal dit basies alle ekonomieë en bevolkingsgroepe bevoordeel.

“Die landbou in Afrika is byvoorbeeld onderontwikkel, maar deur belegging in biobrandstof kan opbrengste en infrastruktuur verbeter word, wat tot werkskepping en armoedeverligting in die streek kan lei.”
 
Volgens Fristche het hulle ook studies in onder meer China en Suid-Afrika onderneem om te bepaal of grond wat nie optimaal is vir voedselproduksie nie, wel vir die produksie vir biobrandstof geskik is.

“In Suid-Afrika het ons gevind dat die grond wel geskik is vir die produksie vir biobrandstof, en dit kan tot belegging en voordele vir die arbeidsmark lei.”
 
Voedselpryse?
Die Verenigde Nasies verwag dat die vraag na biobrandstof oor die volgende dekade tot ’n styging van 40% in voedselpryse kan lei. Mnr. Vineet Raswant, ’n senior tegniese adviseur vir die internasionale fonds vir landbou-ontwikkeling in Rome, sê hulle meen egter dat stygende voedselpryse nie alleenlik daaraan toegeskryf kan word nie.

“Een van die grootste redes is bloot dat die verkeerde beleide ten opsigte van voedselpryse wêreldwyd gevolg is en word.”
 
Raswant sê ’n meer gebalanseerde perspektief oor die landbou en voedselsekerheid is tans nodig, veral aangesien ’n derde van die aarde se bevolking, of sowat 2,5 miljard mense, regstreeks en onregstreeks vir ’n inkomste van die bedryf afhanklik is.

“Dit is een uit elke vyf persone – dit is dus nie ’n sektor wat ten gronde kan gaan nie, want die ander sektore sal nie dié werkmag kan opneem nie.”
 
Hy meen dat die biobrandstofbedryf ’n regverdige kans gebied moet word, want dit kan die landbousektor met die energiesektor skakel, wat ook verligting vir werkloosheid kan bied en tot groei in al twee bedrywe kan lei.
 
Produsentepryse?
“Een ding wat ons moet onthou is: In ontwikkelende lande is voedselsekerheid reeds vir ’n lang tyd nagevolg, maar die armoede-syfers bly hoog. Ons moet onsself afvra, hoe verlig ontwikkeling armoede deur produsentepryse laag te hou?”

Raswant sê verder die feit dat die voorraad van brandstowwe met ’n fossielbasis aan die afneem is terwyl die prys daarvan bly styg, moet ook nie uit die oog verloor word nie.  
 
Volgens Raswant fokus navorsing tans te min op die verskeie gewasse wat gunstig vir biobrandstof in minder optimale grond verbou kan word. Dié gewasse sluit Japtropha, Simarouba en Salicornia in. Laasgenoemde gewas kan in die woestyn groei en dit gebruik water van die see.
 
Fritsche het ter afsluiting aangedui dat ontwikkelende lande dalk ’n beter kans op oorlewing en vooruitgang kan hê as groter ekonomieë ophou om dié lande se markte met hul produkte toe te gooi en ook van die lande se produkte sou invoer.
 
21 Junie 2011